Minner

Eit brev? Ei klokka? Ei puta? Ein kniv? Ein cd? Ei t-skjorte? Eit skjørt? Eit smykke? Ein bil?
Da kan vera so mangt, da kan vera ein spesiell sang, ei spesiell lukt, ein spesiell utsikt so får da te å krible litt i magen. Da kan vera gode minne, dårlige minne. Kjærlige minner, hatefulle minner. Uansett er da minner ein har med seg, uansett kor ferda går.
Eg kræsja på tysdag, og fann dette litt vemodig. Va sjeleglad for at da gjekk bra med dei so var involvert, men kjempe trist å sjå bilen sånn. Dei so står meg nær e smerteleg klar over at dan bilen e blitt bannlyst mang ein gonge, eg ha hata dan, eg ha trua med å køyra dan ut i ”puddingfjorden”, eg ha håpa på at nåken ska stjela dan, eg ha spent han alt eg ha våre god te når eg ha skifta dekk. Men tross alt, eg e gla i bilen min. I fjor vinter, på veg te Oslo, fekk han namnet Dildodino, namnet va mest meint te ei rosa, godluktande skilpadda so sto på dashbordet. Hege ska ha kred for namnet. Dildodino vart henta på sørlandet i mai 2003, eg fann han sjølv på nette. Huksa første gongen me såg kvarandre, bak slottet i Oslo. Ein fin og etterlengta ettermiddag. Kjærleik med første augnakast! Han vart køyrde ut i Nittedal, Oslo`s gater va tross alt ikkje trygge nok for min kjære Dildodino. Første gongen eg fekk køyra han, va nåken daga ette, ååhh..eg va stolt! Lærekøyrde frå Nittedal te Tønnebakken, mammao fekk køyra i kun 10 min ette Gol ein gong. Eg va verkeleg nøgd med bilen! Når eg skulle køyra opp, sa sensoren at han ville sjå "gliset", so me køyrde eins ærend ned i Fjøra får å helsa på. Første turen eg hadde me Dildodino va inn i Gaupne, soltaket åpe og Groove Coverage på anlegget. Me va lykkelige! Første sommaren i lag køyrde me post, kunne ikkje hatt ein betre sommarjobb.
Men da ha vel ikkje berra våre fryd og gammen. Huksa ke flau eg va når dan måtte bli taua vekk frå skulen, då va viftereimi(?) gåen. So ein gong i Lærdal, då måtte me bli henta på bergingshengar, + ein gong te i Sogndal. Punktert i rundkøyringen i Sogndal og, pinle! So ha me stått fast litt rundt omkring, men da ska eg ta på mi kappa. Me ha sett oss mykje rundt (aka. råning), me ha smugla folk over me ferja, me ha køyrd flyttelass, me ha grene i lag, me ha skreke i lag. Fløyta e ikkje-eksisterande, par år sia dan kasta inn håndkledet. Me ha leitt ette bjørn i Jostedalen, og me ha hatt nåken småuhell. Men alt i alt, me ha hatt da fint i lag. Og om da e sånn at detta e slutten, kjære Dildodino, so vil me alltid ha minnene.